Het gaat dan eindelijk beginnen, 'de introductie week'. Nu lijkt het alsof ik hier al weken verveeld rond loop op zoek naar bezigheden maar ik ben gister pas aangekomen in Göteborg (of Gothenburg in engels). Gelukkig ben ik voorbereid met mn tramkaart zodat ik alleen nog maar bij de juiste halte hoef uit te stappen (als je t zo schrijft klinkt t simpel). Zonder al te veel problemen bereik ik de campus op tijd maar dan ... welk gebouw, waar is de specifieke zaal. Tactiek die normaal werkt, loop achter de menigte aan die zullen ook wel voor introductie hier zijn. Juist, ... dat was de 1e fout vandaag! Na wat verdwaald te zijn vraag ik in mn beste engels de weg, en ja het is nog iemand die verdwaald is. Al snel merk ik aan haar accent dat we allebei Nederlander zijn. Dat maakt alles toch iets makkelijker voor nu. Zij kent al mensen in de stad dus wat appen en we bereiken ruim op tijd de zaal. Niet veel nieuws, gebruikelijke reclame verhaal bij alle nieuwkomers. Al is er wel een Mexicaan die zn sombrero te leen aanbiedt als je je alleen of depressief voelt tijdens de korte dagen in Zweden, dat gaan we onthouden. smiddags en savonds verken ik de wijk om een idee te krijgen waar ik terecht gekomen ben.

De volgende dag staat kennismaken met de introductie groep op t programma. Hoe kan je elkaar beter leren dan een move/pose en die beschrijf je met de 1e letter van je naam, oh ja en t moet een bijvoeglijk naamwoord zijn. En het is net als 'ik ga op reis en neem mee ...', de laatste moet alles herhalen. Onze 'phadder' (spreek uit als: father, betekent mentor) was 1e & laatste. En  ja ik weet ze nog steeds allemaal omdat ik ene laatste was ????. Wat simpele spellen om tijd te rekken voor we de campus tour mochten beginnen. We hadden de xxl-tour maar toch de challenge aangegaan om zoveel mogelijk mensen in een telefooncel te proppen.

Na redelijk vermoeiende dag stond personal branding & marketing gepland voor de avond. Ik heb nog steeds geen definitieve kamer (nog maar 5 dagen een dak), en alle beloofde dozen zijn niet aangekomen dus wordt het toch jezelf goed presenteren bij alle verhuurders (landlords) in de hoop een goede kamer te vinden. Sommige aanbiedingen weet je gewoon al vantevoren dat je er niet wil wonen maar ja toch maar contactgegevens verkrijgen just in case!  Na 12 contacten had ik iedereen die er nog was wel gesproken. Uiteraard als t paste in de setting verteld dat ik uit een groot gezin kom, why not, als dit mn kansen kan vergroten. Van de 12 waren er maar 2-4 nuttig en interessant. Erg vermoeid vertrek ik richting de tram omdat ik toch weer terug moet reizen naar mn immigrantenwijk waar iedereen kijkt, waar zal hij wonen want we kennen hem helemaal niet!

Met de gedachte dat ik morgen kamers zal bezichtigen of in ieder geval m'n interesse zal uiten voor de kamers val ik in slaap.